7 maja br. w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej odbyła się konferencja „Diagnoza – dialog – strategia. Diagnoza Młodzieży 2026 a polityki publiczne dla młodzieży. Czego młode pokolenie oczekuje od państwa w obszarze edukacji? Dialog o potrzebach Generacji Zet”. Spotkanie zgromadziło przedstawicieli instytucji publicznych, środowisk eksperckich, organizacji społecznych oraz samą młodzież, którzy wspólnie poszukiwali odpowiedzi na pytanie: „Jakiego państwa oczekuje młode pokolenie w obszarze edukacji i rozwoju?”.
Diagnoza, która otwiera rozmowę
Punktem wyjścia był raport „Diagnoza Młodzieży 2026”, zaprezentowany jako fundament do budowy strategii państwa wobec młodych. Zwrócono uwagę, że poprzednia strategia młodzieżowa obowiązywała do 2012 r., co pokazuje skalę systemowego opóźnienia wobec dynamicznych zmian społecznych. Z raportu wyłaniają się dwie istotne obserwacje: młodzi doświadczają deficytu dialogu i sprawczości, a instytucje publiczne są często postrzegane jako nieautentyczne i niedostosowane do współczesności.
Szkoła i państwo w kryzysie relacji
Jednym z najmocniejszych wątków był kryzys relacyjny. Zwrócono uwagę, że instytucje rzadko pełnią dziś funkcję relacyjną, młodzi nie czują się wysłuchani, a brak dialogu przekłada się bezpośrednio na spadek zaufania do państwa. Jednocześnie wybrzmiał niepokojący obraz szkoły funkcjonującej w modelu niedostosowanym do współczesnych wyzwań – obciążonej zarówno kryzysem uczniów, jak i nauczycieli, którzy pozostają bez wystarczającego wsparcia relacyjnego i superwizyjnego.
Nowa logika systemu: relacja, nie tylko struktura
W trakcie konferencji pojawiła się wyraźna potrzeba odejścia od myślenia o politykach publicznych wyłącznie w kategoriach sektorów i resortów. Wskazywano na konieczność budowania realnej współpracy między instytucjami z obszaru edukacji, polityki społecznej i zdrowia oraz organizacjami pozarządowymi i samorządami.
Perspektywa SCWEW
Wnioski z konferencji silnie rezonują z podejściem rozwijanym w ramach projektu SCWEW:
- Szkoła jako węzeł systemu, nie tylko jego wykonawca – pierwsza linia diagnozy społecznej, emocjonalnej i edukacyjnej.
- Przejście od wsparcia instrumentalnego do relacyjnego (kontakt, zaufanie, obecność).
- Dobrostan nauczyciela jako warunek dobrostanu ucznia – bez wzmocnienia dorosłych system nie udźwignie pracy z młodzieżą.
W tym miejscu spotykają się dwa światy: polityka publiczna i praktyka codzienności. SCWEW wpisuje się w logikę zmiany: od systemu zarządzania edukacją do systemu relacyjnego wspierania rozwoju – opartego na współpracy, dialogu i realnym przepływie informacji między instytucjami. Choć działania SCWEW nie są skierowane bezpośrednio do dzieci i uczniów, to właśnie w trosce o nich zmieniamy świat dorosłych. Wierzymy, że dając nauczycielom i specjalistom realne wsparcie, poczucie bezpieczeństwa oraz nowe kompetencje, tworzymy dla młodych pokoleń szkołę, w której każdy może poczuć się naprawdę u siebie.
#FunduszeUE #FunduszeEuropejskie #SCWEW #ORE
