Ośrodek Rozwoju Edukacji

Projekt „Zindywidualizowane i spersonalizowane doradztwo metodyczne” pokazuje, że skuteczny rozwój zawodowy zaczyna się nie od gotowych schematów, lecz od uważnego słuchania potrzeb uczestników i tworzenia przestrzeni do realnej zmiany.

Jak stworzyć projekt rozwojowy, który naprawdę odpowiada na potrzeby ludzi edukacji?

Szkolenia w projekcie zostały zaprojektowane jak elastyczny system wsparcia – oparty na mocnym fundamencie kompetencyjnym, ale jednocześnie otwarty na różnorodne potrzeby, tempo pracy i realia codzienności szkolnej. Nie jest to zamknięty model „jednego szkolenia dla wszystkich”, lecz przemyślana przestrzeń rozwoju, z której uczestnicy mogą wybierać te elementy, które są im najbardziej potrzebne „tu i teraz”.

W praktyce oznacza to, że uczestnicy nie otrzymują sztywnego pakietu działań, tylko możliwość budowania własnej ścieżki rozwoju zawodowego. Fundament projektu pozostaje wspólny – rozwój kompetencji doradczych i metodycznych, oparty na narzędziach pochodzących z mentoringu, tutoringu i coachingu. Jednak sposób dochodzenia do tych kompetencji jest elastyczny, modułowy i responsywny. To właśnie zdolność reagowania na realne potrzeby środowiska edukacyjnego stanowi o wyjątkowości projektu.

Projekt pokazuje, że skuteczne szkolenia zaczynają się od uważności na potrzeby uczestników

Szkolenia organizowane są w różnych częściach kraju. Angażują zarówno doradców metodycznych, jak i nauczycieli konsultantów. Każde spotkanie staje się nie tylko przestrzenią zdobywania wiedzy, lecz także wymiany doświadczeń, budowania relacji i wzajemnego uczenia się. Projekt działa jak dobrze zaprojektowana sieć współpracy – uczestnicy mogą sięgać po konkretne narzędzia, rozwiązania i inspiracje, jednocześnie pozostając częścią większej wspólnoty praktyków edukacji.

Za sukcesem projektu stoi coś więcej niż harmonogram szkoleń – to przemyślana filozofia wspierania ludzi

Ogromną wartością projektu jest jego elastyczność organizacyjna. Harmonogramy działań są planowane z wyprzedzeniem i konsultowane z uczestnikami. Formy pracy są dostosowywane do możliwości czasowych środowiska szkolnego. Szkolenia odbywają się popołudniami, weekendowo, online oraz hybrydowo. Część treści została podzielona na krótsze moduły, które można realizować etapami. Dzięki temu uczestnictwo nie wymaga „wyłączania się” z codziennej pracy szkoły, lecz naturalnie wpisuje się w rytm obowiązków zawodowych.

To podejście doskonale oddaje filozofię współczesnego uczenia się dorosłych – rozwoju, który nie polega na jednorazowym „przekazaniu wiedzy”, ale na tworzeniu warunków do świadomego budowania kompetencji. Dlatego projekt tak mocno wykorzystuje mentoring, tutoring i coaching. Uczestnicy nie są wyłącznie odbiorcami treści, lecz partnerami procesu rozwojowego. Mogą korzystać z konsultacji indywidualnych, pracy refleksyjnej, wymiany doświadczeń i wsparcia dopasowanego do własnych wyzwań zawodowych.

To nie jest opowieść o szkoleniach. To historia o tym, jak dziś buduje się nowoczesne wsparcie dla edukacji

Ważnym elementem tego procesu są również sieci współpracy i samokształcenia, w tym działania realizowane w ramach reformy Kompas Jutra. To właśnie tam najlepiej widać, że projekt nie skupia się wyłącznie na szkoleniu jednostek, tylko na budowaniu kultury współpracy i uczenia się w środowisku edukacyjnym. Uczestnicy wspólnie analizują wyzwania, testują rozwiązania i tworzą praktyczne narzędzia możliwe do wdrożenia w szkołach niemal natychmiast.

Szczególne znaczenie mają również szkolenia z zakresu facylitacji. Pokazują one zmianę myślenia o roli doradcy metodycznego – z osoby przekazującej wiedzę w stronę lidera procesu, który potrafi moderować współpracę, budować zaangażowanie i wspierać szkoły w przechodzeniu przez zmianę. To kompetencje coraz bardziej potrzebne w nowoczesnej edukacji, która jest oparta na dialogu, współpracy i partnerstwie.

Co sprawia, że uczestnicy projektu nie traktują go jak obowiązku, lecz jak realne wsparcie w codziennej pracy?

Projekt bardzo wyraźnie odchodzi od modelu „dodatkowego obowiązku”. Zamiast dokładać kolejne zadania, dostarcza uczestnikom konkretne narzędzia, gotowe rozwiązania i praktyczne metody pracy, które realnie wspierają ich codzienne działania zawodowe. Dzięki temu rozwój nie jest oderwany od praktyki szkolnej – staje się jej integralną częścią.

To właśnie umiejętność łączenia stabilnego fundamentu z elastycznym reagowaniem na potrzeby uczestników sprawia, że projekt buduje trwałą wartość. Nie narzuca jednego sposobu działania, tylko tworzy środowisko, w którym każdy uczestnik może rozwijać się w sposób adekwatny do własnych doświadczeń, wyzwań i możliwości. I właśnie dlatego działania projektowe są odbierane nie tylko jako szkolenia, ale jako realne, nowoczesne wsparcie dla ludzi, którzy każdego dnia współtworzą jakość polskiej edukacji.

Zapraszamy do grona naszej społeczności!

Zapisy na szkolenia

Szczegóły naszych działań znajdziecie też na Facebooku.

#FunduszeUE

Na zaproszenie Pawła Zapeńskiego, dyrektora Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Zielonej Górze, 8 kwietnia br. uczestniczyliśmy w I Wojewódzkim Spotkaniu z Metodyką. Zostało ono zorganizowane pod hasłem „Metodycznie praktycznie. Interdyscyplinarność i sprawczość ucznia oraz nauczyciela w nowej rzeczywistości programowej”.

Najważniejsze punkty programu konferencji

Wydarzenie otworzył Lubuski Kurator Oświaty Mariusz Biniewski. W swoim wystąpieniu podkreślił kluczową rolę nauczyciela w procesie edukacyjnym.

Następnie głos zabrała prof. dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, która zwróciła uwagę na fundamentalne znaczenie sprawczości ucznia i nauczyciela. Przypomniała, że warunkiem jej pojawienia się jest poczucie bezpieczeństwa – zarówno po stronie ucznia, jak i nauczyciela. W swoim wystąpieniu wskazała m.in., że:

• małe dziecko rozwija się dzięki motywacji wewnętrznej, a szkoła często tę naturalną ciekawość wygasza;
• psychologowie próbują zrozumieć, jaki jest człowiek, podczas gdy pedagodzy często wychodzą od pytania, jaki uczeń powinien być;
• współczesna szkoła wciąż próbuje kształtować uczniów według określonej wizji sukcesu, choć sam „sukces” nie ma dziś jednoznacznej definicji;
• nauczyciele nierzadko – niczym behawioryści – próbują poprzez system kar i nagród ukształtować absolwenta o ustalonym profilu, zamiast tworzyć dla uczniów przestrzeń do rozwoju.

Profesor odwołała się również do publikacji Jerome’a S. Brunera „Poza dostarczone informacje. Studia z psychologii poznawania”, aby przypomnieć jego wnioski dotyczące warunków skutecznego uczenia się. Bruner podkreślał konieczność aktywnego uczestnictwa ucznia w procesie edukacyjnym oraz rolę szkoły w rozwijaniu podstawowych umiejętności, nie tylko w uspołecznianiu.

W kontekście praktyki szkolnej profesor zachęcała do zadawania pytania: „W jaki sposób mamy nauczać danego przedmiotu, aby tworzyć okazje do rozwoju, a nie jedynie realizować wymagania?”.

Zwróciła również uwagę, że:

• ocena może być narzędziem tworzenia okazji do rozwoju, bez rezygnowania z wymagań;
• edukacja jest wartością samą w sobie, a nie narzędziem do kształtowania ucznia według z góry przyjętego wzorca;
• sprawczość pojawia się wtedy, gdy tworzymy ludziom realne możliwości rozwoju.

Dobre praktyki i inspiracje

Podczas konferencji zaprezentowano także dobre praktyki wzmacniania sprawczości całego środowiska szkolnego – zarówno z perspektywy nauczyciela, jak i dyrektora szkoły.

Szczególnym punktem programu były propozycje lubuskich doradców metodycznych dotyczące organizacji szkolnego tygodnia projektowego, wymaganego przez nową podstawę programową. Doradcy przedstawili m.in. projekty:

• „Władcy czasu” – współpraca polonisty, anglisty i geografa;
• „Przestrzeń i czas” – projekt łączący historię, przyrodę i język angielski;
• „Ile kosztuje dorosłość?” – interdyscyplinarne działania matematyka, pedagoga, nauczyciela wychowania fizycznego i doradcy zawodowego.

Projekty te były niezwykle inspirujące. Ich szczegółowe opracowania zostaną udostępnione uczestnikom konferencji.

Serdecznie dziękujemy za zaproszenie oraz za możliwość udziału w wydarzeniu pełnym wartościowych treści i inspiracji.

8 kwietnia br. podczas szkolenia dla doradców metodycznych i nauczycieli konsultantów, które odbyło się w ramach projektu „Opracowanie rozwiązań zapewniających dostęp do wysokiej jakości zindywidualizowanego i spersonalizowanego doradztwa metodycznego”, gościliśmy Dolnośląską Kurator Oświaty Ewę Skrzywanek. Jej obecność była wyrazem zainteresowania działaniami podejmowanymi na rzecz rozwoju systemu doradztwa metodycznego w Polsce oraz wsparcia dla nich.

W trakcie spotkania została podkreślona niezwykle ważna rola doradców metodycznych i nauczycieli konsultantów w systemie polskiej oświaty, zwłaszcza ich codzienna praca na rzecz wspierania nauczycieli w rozwijaniu warsztatu dydaktycznego i podnoszeniu jakości kształcenia.

Kurator Ewa Skrzywanek zwróciła uwagę, że szkolenia realizowane w ramach projektu są istotnym elementem wzmacniania kompetencji doradców metodycznych i nauczycieli konsultantów. Zauważyła, że rozwijanie ich umiejętności przekłada się bezpośrednio na jakość wsparcia udzielanego nauczycielom w szkołach oraz na skuteczniejsze wdrażanie nowych rozwiązań edukacyjnych w praktyce szkolnej.

Spotkanie było również okazją do podkreślenia znaczenia pracy doradców metodycznych i nauczycieli konsultantów jako kluczowego ogniwa systemu wspierania nauczycieli oraz budowania jakości edukacji. Obecność i słowa uznania Pani Kurator stanowiły ważny sygnał docenienia zaangażowania doradców i konsultantów oraz funkcji, jaką pełnią w rozwoju polskiej szkoły.

Realizowany projekt ma na celu wypracowanie rozwiązań systemowych, które zapewnią nauczycielom dostęp do wysokiej jakości doradztwa metodycznego opartego na zindywidualizowanych i spersonalizowanych formach wsparcia. Projekt zakłada rozwój nowoczesnych metod pracy doradczej, w tym tutoringu i mentoringu, które mają wzmacniać rozwój zawodowy nauczycieli oraz skuteczność systemu doskonalenia zawodowego w polskiej oświacie.

#FunduszeUE